Πιασαρικος τίτλος! Πάτα εδώ ! Διάβασέ Το! 10.000 ευρώ σε όποιον το πατήσει πρώτος!

Αν και παραπλανητικός ο τίτλος συνήθως θα άρχιζα τις αναρτήσεις μου με ένα "άναψα ένα τσιγάρο","σιγά σιγά το τσιγάρο έσβηνε" και άλλα λοιπά κλισέ.Δυστυχώς πια δεν μπορώ να αρχίσω έτσι,βλέπεις το έκοψα.Ναι γέλα γέλα,εγώ όμως αυτό το σκατόπραμα δεν το ξαναβάζω στο στόμα μου.


Το πρόβλημα είναι όμως πως να ξεκινήσω μια ανάρτηση,καθώς το τσιγάρο σαν αντικείμενο μου έδινε αρκετή έμπνευση.
Πόσες φορές έκλαιγες κάνοντας τσιγάρο?Πόσες φορές άκουγες Τάνια έκανες τσιγάρο και σου σκιζόταν η καρδιά?Πόσες καθημερινές πράξεις σου συνδέονταν με τσιγάρο?Και πετάς όλη σου την ευχάριστη καθημερινότητα για την υγεία?Επειδή πια ανεβαίνεις ανηφόρες χωρίς να λαχανιάσεις?Θα αφήσεις όλα αυτά πίσω σου?

Τις πρώτες ώρες μπαίνεις λίγο στο facebook και δεν καταλαβαίνεις την έλλειψη του.Μετά απο αρκετες ώρες-αναλογα και ποσο καπνίζεις- αρχίζεις και χαρμανιάζεις.
Μου λέγαν "Πάρε κομπολόι", λες και θα έκανε τίποτα.Υπάρχουν και πιο έξυπνα παιχνίδια να απασχολήσεις τα χέρια σου,δεν χρειάζεται να ξοδεύεσαι για κομπολόι.Μετά ξυπνάς την πρώτη μέρα ακαπνίας,φτιάχνεις καφέ και ψάχνεις όλο το σπίτι για τσιγάρα ξεχνώντας οτι την προηγουμενη μερα αφού κάπνισες το τελευταίο και είσουν σε ασφαλή κατάσταση τα έσκισες όλα σαν κύριος και υπεράνω "Εγώ δεν θα ξανακαπνίσω.Σιγά".Και απο την "υπεράνω" κατάσταση πέφτεις με τα μούτρα στο έσχατο τελευταίο επίπεδο να ψάχνεις τα σκουπίδια για τσιγάρα και να περνάνε οι παππούδες και να μουρμουρίζουν κάτι για τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης.

Αν δε,συναντήσεις εκείνη την μέρα άνθρωπο που έχει επίσης τα νεύρα του η ενέργεια που εκλύεται απο αυτές τις συγκρούσεις θα μπορούσε να φωτίζει όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες για αρκετό καιρό... (Αν το διαβάζει αυτό ο άλλος άνθρωπος της συγκρουσης,μάλλον θα γελάει)

Την δεύτερη μέρα έκανα σαν πρεζόνι,προσποιουμουν οτι κρύωνα και οτι εχω σπασμούς μπας και περάσει η ώρα με τις μαλακίες που έκανα.Δεν περνούσε όμως η άτιμη.Ακόμα και σε αντικαπνιστικούς χώρους με έπιανε η επιθυμία να κάνω τσιγάρο.Φανταζόμουν την νικοτίνη σαν ένα μαλλιαρό μαύρο τέρας που παρασιτεί μέσα στο σώμα σου και θέλει να βγεί έξω ξεσκίζοντας σου την σάρκα.Αυτή είναι η εκδοχή επιστημονικής φαντασίας.Η υπερφυσική εκδοχή εκφράζεται με αγιασμό,εξορκισμό και τον Πατερ Ντεμιαν!

Την τρίτη μέρα ψυχαναγκαζόμουν στο google πληκτρολογόντας αναζήτηση σε εικόνες την λέξη "Κατεστραμμένος και τελειωμένος πνεύμονας καπνιστή".Δυστυχώς έβγαιναν μόνο φωτογραφίες απο σχολικά βιβλία και ετσι η αρρωστημένη περιέργεια μου δεν ικανοποιηθηκε.

Έτσι αποφάσισα να το ρίξω στο φαί.Και έτρωγα ετρωγα ετρωγα.Πάντα κάτι μασουλούσα.Βρε τυρόπιτα,βρε μπριζόλα,βρε νουτέλα,βρε μπανάνα,και πολλά πολλά άλλα.Ακόρεστη η πεινα.Έτρωγα όσο τρώει αυτός :

Φυσικά συνεχίζω να τρώω έτσι λέγοντας ψέμματα στον ίδιο μου τον εαυτό οτι είναι η τελευταία μέρα.Τουλάχιστον είχα δυναμική στήριξη στο κόψιμο του τσιγάρου,ειδικότερα απο έναν πολύ κοντινό μου άνθρωπο :)
Και δεν πειράζει μωρέ.

Ας παχύνω..

Έχω την λύση :

Όλοι είδαν αποτελεσμα!!!

Πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός...

Μια χρονιά αρκετά έντονη.
Κάποιες ασθένειες που μόλις άρχισα να ξεπερνάω
Η αμφισβήτηση.
Η αποδοχή του εαυτού μου.
Το πρώτο μου φιλί που ήταν τόσο μαγικό.
Η πρώτη μου φορά που έκανα σεξ με άλλον άντρα.
Η πρώτη φορά που ερωτεύτηκα.
Οι πρώτες μου απόλυτα ευτυχισμένες στιγμές.
Η πρώτη μου ερωτική απογοητευση.
Τα πρώτα μου μεθύσια απο αυτήν.
Καινούργιες φιλίες.
Κάποιες αληθινές.
Κάποιες γεμάτες υποκρισία.
Πληγωθηκα αρκετές φορές
και αρκετές φορές μαλλον πλήγωσα.
Συναναστροφές με τρελούς δικηγόρους (πισογλέντη ξέρεις εσύ :P)
Μπαίνοντας στο τριπάκι του gay life style,
και ανακαλύπτοντας οτι δεν με εκφράζει.

Το μόνο που έχει σημασία..
Είναι οι άνθρωποι.
Και ευτυχώς γνώρισα αρκετούς καλούς ανθρώπους. :)
Αυτό θα έχω να θυμάμαι απο την Θεσσαλονίκη λοιπόν.
Εκτός απο τα νυχτοπερπατήματα στην Ζεύξιδος,
το αραλίκι στην παραλία με κιθάρες,και κάποια ξέφρενα μεθύσια.

Δεν θα πω αντίο σε άτομα που με ξέρουν προσωπικά
γιατί ο κόσμος είναι πολύ μικρός...

Ποτέ...

Ποτέ δεν πίστευα οτι ένα τραγούδι θα με συγκινήσει.
Ποτέ δεν περίμενα πως θα μου τύχουν τόσο μεγάλες δυσκολίες
Να που όμως τυχαίνουν
Και να που όμως τις ξεπερνάω.

Ποτέ δεν πίστευα ως τώρα οτι θα μπορούσε κάποιος να με μισεί.
Ποτέ δεν περίμενα οτι θα μπορούσε να βγάλει κακία απο τις δικές του ανασφάλειες.
Να που όμως το έκαναν
Δυστυχώς...δικό τους πρόβλημα.

Ποτέ δεν πίστευα στην δύναμη του έρωτα.
Ποτέ δεν περίμενα πως ένα μύνημα στο κινητό θα μου φτιάξει την διάθεση
Να που όμως το έκανε
Και να που όμως οτι θα το ξανακάνει...

Κάποιες χειρόγραφες σκέψεις,μέσα σε μια καφετέρια.

Αναζητούσε απεγνωσμένα μια αγκαλιά.
Την έβρισκε
Μετά απο λίγο την βαριόταν.

Ήθελε να κάνει σεξ σαν τρελός.
Έβρισκε γρήγορα.
Μετά απο λίγο τον κούραζε.

Έψαχνε να κάνει κάτι πιο σοβαρό.
Με πολύ κόπο κάτι έβρισκε.
Μετά απο λίγο τον έπνιγε.

Περίμενε να φτάσει ως τον πάτο
για να αποφασίσει να ανέβει ξανά
ως την επιφάνεια πάνω.

Θα του φτάσει το οξυγόνο μέχρι τότε?

Άντε πολύ γράψαμε....

Και πολλά μας τα είπαν μερικοί αργόσχολοι...

Ίσως αυτα , που θέλω να πω...

Δύο απανωτά hangover.Η τηλεόραση παίζει telemarketing μια βραδινή συνήθεια πριν κοιμηθώ.Το χαρτί υγείας κοντεύει να τελειώσει απο την ίωση που με ταλαιπωρεί αυτές τις μέρες.Μάλλον πρέπει να ξεκουραστώ λιγάκι...

Δεν μπορώ να κοιμηθώ.Έχω ένα σφίξιμο στην καρδιά.Θέλω να με πάρεις αγκαλιά.Αν και είναι νωρίς.Έδειξες ενδιαφέρον και σε αμφισβήτησα.Υπομονή όμως,έτσι μου μάθανε :)
Θέλω να σου στείλω μήνυμα αλλά δεν ξέρω πως θα το παρεις.Δεν θέλω να είμαι για άλλη μια φορά το επιπόλαιο "μικρό" παιδί που νομίζουν οι περισσότεροι.

Νοιώθω πως κάτι υπάρχει μέσα μου και είμαι χαρούμενος που το έχω.Ταυτόχρονα αγχώνομαι μην μου φύγει.Κάποιες φορές σήμερα έκανα χαζές σκέψεις οτι θα κρατήσει.Αμέσως μετά όμως προσγειώθηκα για το δικό μου καλό.Είναι πολύ νωρίς για ελπίδες.Συγκρατημένη αισιοδοξία ίσως.

Περιμένω την στιγμή που τα χείλη σου θα είναι πάλι στον λαιμό μου,που θα αφεθώ ξανά στο φιλί σου.
Ελπίζω να ξαναέρθει η στιγμή αυτή...

Bitter End

Πρέπει να βιαστώ να τελειώσω με το καθάρισμα.Περιμένω παρέα.Στουμπώνω την σακούλα σκουπιδιών που έχει γεμίσει με τις φωτογραφίες σου,τα σιντί σου,τις αναμνήσεις σου...

Στο τηλέφωνο η φωνή του ακουγόταν απαλή,αρρενωπή.Έχει κάτι δουλειές στην Θεσσαλονίκη και προσφέρθηκα να τον φιλοξενήσω.Μπορεί να ρίξουμε και ωραία πηδήματα!

Χτυπάει το θυροτηλέφωνο.Πριν λίγο καιρό θα περιέγραφα κατι τέτοιο με βερμπαλισμό και παπαρολογία.Αλλά εχει συνηθίσει πια το αυτί μου και το μυαλό μου σε κάτι τέτοιο.Ήταν αυτός.
Του σέρβιρα ένα ποτήρι κρασί όπως συνηθίζω.Έβαλα ένα και σε μένα.Μετά απο λίγη ώρα του την έπεσα,όπως συνηθίζω.Ευτυχώς δεν ήθελε πολύ για να ξεμπλοκαριστεί.Τώρα θα μου πεις και εγώ μπλοκάρω κάποιες φορές αλλά φροντίζω να μην το δείχνω.

Πήγαμε στο κρεβάτι.Βγάλαμε τα ρούχα μας και ύστερα μου έσκισε το εσώρουχο που μου χάρισες.Μου έδεσε με αυτό τα χέρια.Πηδηχτήκαμε.Αυτός νόμιζε οτι κάναμε έρωτα...δεν του χάλασα το παραμύθι.

Το πρωί που σηκωθήκαμε του έφτιαξα καφέ.Αυτόν που έφτιαχνα και σε σένα.Ναι έμεινε stock απο τότε.Άντε καλέ που μπαγιάτεψε.Το είχα στο ψυγείο.Άλλωστε μόνο οι εραστές μου πίνουν απο αυτό για μένα φτιάχνω φρέσκο.
Θέλει να συζητήσουμε για μας.Το "μας" δεν υπάρχει.Το ήξερα και πριν χαζός δεν είμαι.

Όταν έφυγε μου έστειλε μήνυμα.Θα μπορούσε να είναι ο ιδανικός αν δεν ήταν χαζός.Χαζός που με εμπιστεύτηκε.

Άρχισα να συμμαζεύω και πάλι το σπίτι μόλις έφυγε.Μπήκα στο msn.Ο φοιτητής ήταν online."Έλα σόρυ που δεν μιλήσαμε το διήμερο.Είχα επισκέψεις"
"Δεν πειράζει"μου είπε.
"Θες να ρθεις απο δώ για κανένα ποτό?"
"Σε μισή ωρίτσα είμαι εκεί"

Όπως το είπε.Σε μισή ώρα ήταν εδώ.Του σέρβιρα ένα ποτήρι κρασί,όπως συνηθίζω...




Υ.γ. Το τραγούδι αφιερωμένο...ξέρεις εσύ.